شمارهٔ ۱۶۳

قافیه: ار۸ بیت

کوکبه گل رسید ای صنم گلعذارجام طرب وقت گل بی می گلگون مدار

عیش صبوح آرزو میکندم مدتیستبا چو تو شیرین لبی خاصه بوقت بهار

چون ز می حسن تو مست خرابند خلقاز چه سبب نرگست می نرهد از خمار

بر ره دیوانگی نعره زنان شد دلمتا تو بهم بر زدی سلسله مشکبار

درد دل ریش را من ز که جویم دواهم تو قراریش ده چون ز تو شد بیقرار

من ز لبت بوسه ئی خواهم و خواهی تو جانزود بگیر و بیار تا کی ازین انتظار

دوش نسیم صبا ز ابن یمین یک غزلتازه چو سلک گهر برد بنزدیک یار

گفت که در گوش گیر اینسخن دلپذیرتا بودت گوشوار از گهر شاهوار