شمارهٔ ۱۶۴
گل بصد ناز در آمد بچمن بار دگرمست شد بلبل شوریده چو من بار دگر
پیش ازین گر چمن از برگ و نوا هیچ نداشتدرم افشاند برو شاخ سمن بار دگر
از سر سرو سهی نافه بیفتاد مگرکز چمن خاست دم مشک ختن بار دگر
زعفران کرد مگر تعبیه در غنچه صبازآنکه در خنده فتادست دمن بار دگر
از هوا داری طفل چمن است آنکه سحابدایه وش کرد لبش تر به دهن بار دگر
در سرم هست که در موسم نوروز کنمبا دل افروز بتی عزم چمن بار دگر
ره بچین سر زلف وی اگر چند خطاستدل بدو می کشدم حب وطن بار دگر
عزم دارم که درین موسم خرم بصبوحباده خواهم ز بت سیم ذقن بار دگر
گر چه دانم که بزرگان همه بر ابن یمینخرده گیرند که شد توبه شکن بار دگر