شمارهٔ ۱۶۰

قافیه: انبرسر۷ بیت

دل بدست غم جانان دهم و جان بر سرگر چه زین کار فتد رنج فراوان بر سر

روی او شاهد حالست که در بردن دلآمد آن طره طرار پریشان بر سر

دستگیر ار نشود زلف چو مشکین رسنشکی دلم آید از آنچاه زنخدان بر سر

گفتم ای دل مرو اندر پی او نشنیدیتا قضا چیستت از گنبد گردان بر سر

گر بکفر شکن زلف ویم دست رسدجان بشکرانه بر افشانم و ایمان بر سر

در جهان جز قد و بالای خوشش دید کسیهیچ سروی که شکفتش گل و ریحان بر سر

گر بریزد بهوس خون دل ابن یمینحکم او هست روان بر سرو فرمان بر سر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و رنج ناشی از آن می‌پردازد. شاعر می‌گوید که با دل غمگین خود به سوی محبوب می‌رود و اگرچه این کار ممکن است رنج‌های زیادی به همراه داشته باشد، اما زیبایی و جذابیت محبوب او را جذب می‌کند. او به زلف‌های سیاه محبوب اشاره می‌کند و به دل خود می‌گوید که نباید به دنبال او برود، زیرا سرنوشت یا قضا مقدر است. اگر زلف محبوب او را به کفر بکشاند، او جان خود را به خاطر عشقش فدای او خواهد کرد. شاعر همچنین بر زیبایی محبوب و تأثیر آن در دنیا تأکید می‌کند و در پایان اشاره می‌کند که اگر عشقش باعث درد شود، به رغم آن، او به حقانیت عشقش ایمان دارد.