شمارهٔ ۱۴۳

قافیه: ادنهاد۷ بیت

نرگس مست تو این فتنه که بنیاد نهاددل و دین را همه بر آتش و بر باد نهاد

حبذا باد بهاری که ز روی و مویتبر گل تازه و تر طره شمشاد نهاد

بنده قد تو شد سرو سهی از دل پاکگر چه ز آغاز جهان نام خود آزاد نهاد

عاشقم کردی و گفتی که نکردم هیهاتشور شیرین که چنین در دل فرهاد نهاد

من بخود سوخته او نشدم سوخت مراآنکه در سینه سیمین دل فولاد نهاد

خوردن خون جگر سوختگان فرض شناختآنکه چشم سیهش سنت بیداد نهاد

گفت هست ابن یمین در طلبم بی غم عشقتهمتی بر من ازینسان ز دل شاد نهاد

خلاصه

هوش مصنوعی: این غزل درباره‌ی عشق و اثرات عمیق آن بر دل و جان انسان است. شاعر به توصیف زیبایی معشوق می‌پردازد و می‌گوید که عشق او بر دل و دینش آتش افکنده است. بهار را به خاطر زیبایی چهره‌ی معشوق ستایش می‌کند و همچنین از فضیلت و پاکی دل خود در برابر محبت او سخن می‌گوید. شاعر به کنایه می‌گوید که عشق او عمیق است و به احساساتش شدت بخشیده است. در نهایت، با اشاره به برخی از مشکلات و تهمت‌ها، احساس می‌کند که عشقش او را دچار دردسر کرده است. این اشعار به خوبی نشان‌دهنده‌ی عواطف شدید و پیچیده‌ی عشق هستند.