شمارهٔ ۱۴۰
مرا ز عشق تو گر شادیی به جان نرسدتو شاد باش که جز غم به عاشقان نرسد
روا مدار که بیمار لعل چون شکرتز پا در آید و دستش بناردان نرسد
بیان طره تو کردمی و لیک دلمز بس بشول که دارد بکنه آن نرسد
مه ارچه ابلق گردون بزیر ران داردبگرد آنرخ جانبخش دلستان نرسد
نشان قد خود ارزانکه راست میپرسیبسالها چو تو سروی ببوستان نرسد
بیادگار ز من جان بگیر و خورده مگیرکه دست عاشق بیچاره جز بجان نرسد
لب تو مایه ده عمر جاودانست و لیکچه سود چون بکسی عمر جاودان نرسد
کجا رسم زلبت من بکام چون هرگزبکام زان دهن تنگ جز زبان نرسد
چگونه ابن یمین آستین بدست آردترا که پای ز عصمت بر آستان نرسد