شمارهٔ ۱۱۶

قافیه: رکند۸ بیت

در خواب اگر خیال تو بر من گذر کنددلرا ز ذوق مملکت جان خبر کند

باد سحر گهی ز توأم میدهد خبریا رب چه لطفهاست که باد سحر کند

بر طرف غنچه سبزه سیراب خط تومانند طوطی ایست که قصد شکر کند

اکسیر عشق تست که در بوته فراقسیم روان ز اشکم و وز چهره زر کند

تا کی طبیب هجر تو بیمار عشق راشربت ز خون چشم و غذا از جگر کند

کو آنکه بوی وصل تو بر خستگان هجرهمچون دم مسیح برحمت گذر کند

ز ابن یمین سزد که دم عاشقی زندگر باشد آنکه در قدمت ترک سر کند

باشد کمان ابروی خوبان ببازوئیکز سینه تیر حادثه ها را سپر کند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عاشقانه و دلتنگی خود را با تصاویری زیبا و استعاره‌های قوی بیان می‌کند. او از خواب و خیال معشوق و تأثیر آن بر دلش صحبت می‌کند و به صبحگاهی اشاره می‌نماید که نسیم باخبرش می‌کند. شاعر به عشق و فراق و دردهای آن اشاره کرده و می‌گوید که تا کی دلداده باید در رنج باشد و از چشمش اشک بریزد. او آرزو می‌کند که کسی باشد تا بوی وصال معشوق را به خستگان برساند و در نهایت به زیبایی و جذابیت معشوق به عنوان کمانی که تیرهای حوادث را دفع می‌کند، اشاره می‌کند. شعر پر از احساسات عمیق و آرزوی وصال معشوق است.