شمارهٔ ۱۰۸

قافیه: هکهکرد۷ بیت

جز زلف یار غالیه بر روی مه که کردیا سایبان مهر ز شعر سیه که کرد

گر می مدد ز لب لعل او نیافتبر عقل کار دانش نگوئی که شه که کرد

خوبان صفا ز پرتو روی تو میبرندجز آفتاب تصفیه روی مه که کرد

گر حسن دلفریب توام پیشوا نگشتدر کوی عاشقیت ترا سر بره که کرد

جز زلف مشکبار تو تشویش من که دادجز خال عنبرین تو حالم تبه که کرد

از من بتهمت گنهی رخ بتافتیگشتی زمن ملول و گرنه گنه که کرد

گفتم نیاز ابن یمین بین و رحم کناز نار سوی ابن یمین خود نگه که کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر با بیان عشق و زیبایی معشوق آغاز می‌شود و به توصیف ویژگی‌های او می‌پردازد. شاعر به زلف و چهره معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی جز زیبایی او نمی‌تواند آسایش او را فراهم کند. او همچنین از احساس تنهایی و اضطراب خود در غیاب معشوق صحبت می‌کند و به حسرتی اشاره می‌کند که ناشی از عدم دسترسی به عشق اوست. در نهایت، شاعر از نیاز و احساسات خود به معشوق سخن می‌گوید و از او درخواست می‌کند که به او رحم کند. به‌طور کلی، شعر به قدرت عشق و زیبایی معشوق و همچنین دردها و خواسته‌های عاشق می‌پردازد.