شمارهٔ ۱۰۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ارشد۸ بیت

تا ز پیشم نازنین دلدار شدبی رخش نور و نوام از کار شد

پوستم بر استخوان مانند چنگچنگ گشتم ناله زیر و زار شد

تا هوای چشم و زلف پر خمشدر دماغ این دل افکار شد

خسته آنغمزه غماز گشتبسته آن طره طرار شد

عکس دندانش چو بر چشمم فتادچشم من چون ابر گوهر بار شد

بسکه چشمش خلق را بیمار کردعاقبت او نیز هم بیمار شد

کی بود یارب که گویند آن صنمهمچو روی خود نکو کردار شد

از لبش ابن یمین گوید سخنهمچو طوطی زان شکر گفتار شد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که با دوری از دلدار، زندگی‌اش بی‌نور و پژمرده شده و حالتی ناامیدانه پیدا کرده است. پوست او به استخوانش چنگ زده و به شدت تحت تاثیر زیبایی معشوق قرار گرفته است. هر نگاه و زلف او، دل را شاد و در عین حال بیمار می‌کند. شاعر به توصیف لب و دندان معشوق می‌پردازد و می‌گوید که زیبایی او باعث شده دیگران نیز دچار عشق و بیماری شوند. در نهایت، به فضایل بارز معشوق اشاره می‌کند که سخنانش شیرین و دلنشین است.