شمارهٔ ۱۰۴

قافیه: انمیدهد۷ بیت

بر گل سیراب سنبل را چو جولان میدهدبلبل طبع مرا یاد از گلستان میدهد

چون نبات از شکر میگونش سر بر میزندخضر پنداری نشان از آبحیوان میدهد

مشک بر کافور میبیزد صبا از زلف اوزان چو انفاس مسیحا راحت جان میدهد

تا بماند تازه گلبرگ رخش در باغ حسنچشمم آبش از هوا چون ابر نیسان میدهد

گر بجانی میفروشد یکنظر جانان منشاهد حال است روی او که ارزان میدهد

در سر ابن یمین هست آنکه جان پا شد بر اوزنده دل آنکس که جان در پای جا نان میدهد

سهل باشد جان بتلخی دادنم فرهاد وارگر لب شیرین او بختم بدندان میدهد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعی و احساسات عاشقانه می‌پردازد. شاعر با تصویری از گل و بلبل، درختان و آبی که زندگی می‌بخشد، احساس عشق و زیبایی را به تصویر کشیده است. او از تأثیر عطر و رنگ گل‌ها، نسیم خوشایند و لبخند معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که این زیبایی‌ها به جان او آرامش و زندگی می‌بخشند. شاعر همچنین اشاره دارد که حتی در سختی‌ها و تلخی‌ها، اگر نگاه محبت‌آمیز معشوق را داشته باشد، زندگی شیرین و جذاب خواهد بود. در کل، این شعر ترکیبی از زیبایی‌های طبیعت و عشق عمیق را به تصویر می‌کشد.