شمارهٔ ٩٩ - وله ایضاً
جهان جود و کرم ای پناه اهل نیازبروی خلق در خرمی ز لطف تو باز
شکوه و حشمت و اورنگ تاج دولت و دینکه دین ز دولت تو یافت صد سعادت باز
توئی بمرتبه شاهی که بندد از پی نامکمر به پیش تو محمود بنده وش چو ایاز
ترا نظیر بگیتی ندید گر چه بسیبگشت گرد زمین آسمان بعمر دراز
صفای آینه رأی تو کند پیدابرین صحیفه زنگار فام صورت راز
بهر چه رأی تو روی آورد رضا ندهدبدین قدر که قضا باشدش در آن همباز
بعهد عدل تو گر کبک را رسد ستمیبمأمنی نپناهد بجز نشیمن باز
شود بقوت عدل تو پشه پیل افکنسعادت ار دهدش در هوای تو پرواز
فلک چو صدمت گرز تو دید بر سر خصمچه گفت گفت که کوپال بیژنست و گراز
ز بهر نصرت و فیروزی کتابه تستکه وقت جنگ بدشمن چو میرسند فراز
اگر بروز بود آفتاب تیغ گذارو گر بوقت شبیخون سپهر تیرانداز
ز مهر رأی تو پروانه ئی رسد بسهافتد ز تابش او شمع آسمان بگداز
جهانپناه شها بنده تو ابن یمینکه هست در هنر از جنس خویشتن ممتاز
امید تربیتش هست و دست آن داریکه یابد از کرمت صد هزار نعمت و ناز
کسی که بود بدوران تو برهنه چو سیرز خلعتت همه تن جامه شد بسان پیاز
شکم ز خوان عطای تو چار پهلو کرداگر چه بود گرفتار جوع کلبی آز
فضایل تو ز اندازه بیش و نقد سخنمرا کمست و روا باشد ار کنم ایجاز
بمن رسید ز غیری لطیفه ئی که در اوستعروس فکر مرا درگه زفاف جهاز
کنم بصورت تضمین ادا که آن سخن استز بهر بنده حقیقت ز بهر غیر مجاز
هنر مگیر و فصاحت مگیر و فضل مگیرنه من غریبم و شاه جهان غریب نواز
بحق نعمت عامت که من بدولت توکه غیر او نکند اهل فضل را اعزاز
بحاتم ار بجهان آید التجا نکنمباستخوان رسد ار کاردم ز دست نیاز
همیشه تا بگه شیون و بموسم سورز ساز و سوز درآید بکوهسار آواز
بگوش تو مرساد از دیار دشمن و دوستبهیچ حال جز آواز سوز و ناله ساز