شمارهٔ ١۴۵ - ایضاً
ای سپهر بیوفا با ما جفا تا کی کنیبا گروه پر جفا آخر وفا تا کی کنی
چشم ما را از غبار آستان سفلگانتا چه مدت سرمه سازی توتیا تا کی کنی
گر شدی بیگانه با من دست از کارم بدارهر زمانه با غمی نو آشنا تا کی کنی
عمرم اندر رنج دل آخر شد و درمانش هستمیکشم دردی بامید دوا تا کی کنی
چو نمییابم صفا از صفه نه طاق توبا من صوفی سریرت ماجرا تا کی کنی
دون نوازی میکنی این سعی نا مشکور چیستآدمیزادی زهر مردم گیا تا کی کنی
هر لئیمی را بروی هر کریمی بر کشیاطلس و خارا بگو از بوریا تا کی کنی
عالمانرا بیگناه از جاهلان آزرده ئیابن ملجم را عدوی مرتضی تا کی کنی
بر سر بازار جمعی بی بصارت چون شبهگوهر فضل و هنر را بی بها تا کی کنی
شد ز بی سیمی چو زر رخسار ارباب هنرچند ازین اکسیر سازی کیمیا تا کی کنی
هر کجا فرزانه ئی را از برای دانه ئیدر جهان سرگشته همچون آسیا تا کی کنی
ای مقامر طبع کژ رو بر بساط روزگاربا حریف راست باز آخر دغا تا کی کنی
گلشن کام و مراد هر کجا نا بخردیاز گل و بلبل پر از برگ و نوا تا کی کنی