شمارهٔ ١٢٢ - وله ایضاً قصیده در مدح زنگی بیک محمد برکال قتلغ
ای چشم مست دلربای تو مست از شراب حسنوی لعل جانفزای تو سیراب از آب حسن
خرم دمی که بر رخت از شعله های میبینم عرق نشسته چو بر گل گلاب حسن
چون لب بخنده گشائی گمان برمکآب حیات هست روان از زهاب حسن
جز زلف همچو سنبل و رخسار چون گلتبرگل کسی ندید ز سنبل نقاب حسن
چون حسنت از نصاب فزونست پس چراما را زکوه می ندهی از نصاب حسن
چون حسن دلبران بحساب اندر آورندباشد رخت فذلک جمع حساب حسن
جیب تو مشرقیست که از وی بفال سعدهر صبحدم طلوع کند آفتاب حسن
گوئی ز رأی خسرو عادل فتاد عکسبر روی تو که گشت منور بتاب حسن
زنگی بیگ محمد بر کال قتلغ آنکاز رشک کلک اوست مزین کتاب حسن
معنی بکر در تتق خط دلکششچون نو عروس جلوه کنان در نقاب حسن
چون کلکش آب برکشد از بحر قیرگونبارد چو ابر دانه در خوشاب حسن
زلفین یار بینم و بس در زمان اودر تاب و پیچ مانده و آن پیچ و تاب حسن
ای لفظ جانفزای تو صاحب نصاب لطفوی خط دلگشای تو مالک رقاب حسن
فتنه ز خواب حسن تو خوردست کوکنارزان شد بسان غمزه خوبان بخواب حسن
ای صاحبی که زهره برین کاخ زرنگاربر یاد مجلس تو نوازد رباب حسن
ابن یمین بمدح تو اندر ردیف شعراول بقصد طبع نکرد انتخاب حسن
لیکن زبان بمدح جنابت چو برگشاداز بحر این قصیده برآمد حباب حسن
تا مهر خان سیم ذقن را ز برگ گلچون بردمد بنفشه بود انقلاب حسن
بی انقلاب باد ترا دولت جوانبا رأی سالخورد تو باد انتساب حسن
هم ذات بیهمال تو بادا مآل لطفهم سیرت و خصال تو بادا مآب حسن