غزل شمارهٔ ۹۷
ما را ازین چمن صنمی گلعذار بسزیبا رخی چو لاله ازین نوبهار بس
مویی سیاه چون شب و رویی بسان روزما را ز دور گردش لبل و نهار بس
جام جهان نمای که دوران به جم سپردجان را ز جام او قدحی خوشگوار بس
یار ار به دست لطف شود دستگیر ماما را ز دست یار همین دستیار بس
انجا که عاشقان به تمنای خود رسندابن حسام را نظر لطف یار بس