غزل شمارهٔ ۹۶
وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وس۷ بیت
دوش از فراغ روی تو با روی سندروسنالیدهام چو نای و فغان کردهام چو کوس
گفتی به وعده دوش که کام از لبت دهمافسوس ازین سخن که لبت میکند فسوس
آن را که پایبوس میسّر نمیشودخود دست کی دهد که کند با تو دست بوس
آیینه پیش دار و در ابروی خود نگربر عاج بین کشیده کمانی ز آبنوس
می ده که دیر و زود عظام رمیم مندستاس سالخورده گردون کند سبوس
سرخ از چه شد کرانه این طشت نقرهکوبخون سیاوش است در او یا سرشک طوس
ابن حسام دل چه نهی در فریب دهرپرهیز کن ز عشوه دامادکش عروس