غزل شمارهٔ ۹

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ویتومارا۷ بیت

ای کعبه تحقیق سر کوی تو ما رامحراب دعا قبله ابروی تو ما را

آن زلف کمند افکن و آن غمزه خونریزبستند و بکشتند به یرغوی تو ما را

هرچند ز بیراه به راه آوَرَدَم دلاز ره ببرد غمزه جادوی تو ما را

من معتقد پیر مغانم که در این راهارشاد طریقت بکند سوی تو ما را

از ظلمت گیسوی تو بیرون نتوان رفتگر مشعله داری نکند روی تو ما را

دی چشم تو با غمزه به تاراج دل آمدبردند سراسیمه به انجوی تو ما را

بر پای دل ابن حسام است کمندیزان طرّه که بسته است به یک موی تو ما را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و جذبیتی که معشوق (که به کعبه تشبیه شده) بر دل او دارد، اشاره می‌کند. او از راهنمایی‌های محبت‌آمیز معشوق سخن می‌گوید و به زلف و غمزه‌اش که باعث اسارت دل‌ها شده، اشاره می‌کند. شاعر به رغم تلاش‌هایش برای دوری از معشوق، همچنان در جاذبه و سحر او اسیر است و نمی‌تواند از او جدا شود. همچنین، او به یاری و هدایت از سوی مغان (بزرگانی که در طریق عشق و معرفت هستند) اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ راه فراری از زیبایی و جذابیت معشوق وجود ندارد. در نهایت، شاعر به شدت عاشقانه‌ای که به معشوق دارد و احساسی که در دلش برانگیخته می‌شود، می‌پردازد.