غزل شمارهٔ ۱۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اکما۶ بیت

ای غمزه تیز کرده به قصد هلاک مابر باد داده آتش عشق تو خاک ما

صد دل فدای چاک گریبان و دامنتآخر بپرس حال دل چاک چاک ما

آتش گرفت سینه ز سوز درون مناندیشه کن ز سوز دل دردناک ما

همچون بنفشه سر بدر آرم به پای بوسسرو تو گر کند گذری بر مغاک ما

ساقی بیار کوزه و پر کن که روزگارروزی بود که کوزه بسازد ز خاک ما

ترسم که آه ابن حسام آتشین کندآیینهٔ ضمیر مصفّای پاک ما

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوقی اشاره می‌کند که با چشمان جذاب و دلربایی خود ممکن است باعث هلاکت او شود. عشق او مانند آتش در وجودش شعله‌ور است و او از درد و غمش گویا دیوانه شده است. شاعر از معشوق می‌خواهد حال دلbroken خود را بپرسد و به سوز دل و آتش عشقش توجه کند. او خود را مانند بنفشه‌ای می‌بیند که برای بوسیدن پای معشوق خود می‌خواهد خود را به نمایش بگذارد. همچنین به ساقی اشاره کرده و از او می‌خواهد کوزه‌ای پر از شراب بیاورد، چرا که روزی بوده که این شراب از خاک او ساخته می‌شده است. در انتها، شاعر از این می‌ترسد که آه او آتشین و سوزاننده شود و روح پاک خود را تحت تاثیر قرار دهد.