غزل شمارهٔ ۷۰
رخت نمونه ی صورت نگار چین باشدعجب که درهمه چین صورتی چنین باشد
به آستانه ی جنت فرو نیارد سرسری که بر سر کوی تو برزمین باشد
هوای باغ و تمنای راغ در سر نیستمراکه داغ هوای تو بر جبین باشد
دهان ز چشم من تنگدل چو پوشانیمگیر خرده برآن کس که خرده بین باشد
دلم زعشوه ی چشم تو چون تواند رستکه فتنه ایش زهر گوشه درکمین باشد
بریخت مردم چشمت به غمزه خون دلمبرو حلال ولی مردمی نه این باشد
اگر نوازی و گر می کشی ترا زیباستکه نازنین چه کند کان نه نازنین باشد
ز دود سینه ی من گر حذرکنی شایدکه آه سوختگان دود آتشین باشد
شکیب ابن حسام از لب تو ممکن نیستمگس چگونه شکیبد چو انگبین باشد