غزل شمارهٔ ۶۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: رنرود۷ بیت

مرا هوای تو هرگز زسر به در نرودخیال چشم سیاه تو از نظر نرود

سرم به پای مزن گر بر آستانهٔ تستکه گر سرم برود عشق تو ز سرنرود

به باغ اگر دگران میل و جانبی دارندمرا زکوی تو دل جانب دگر نرود

سزد که با خط مشکین و قدوخدّ ولبتحدیث سنبل و سروگل و شکر نرود

مرا زدرد تو تا از جگر نشان باشدنشان داغ تو از گوه ی جگر نرود

شرار سینه نماند اثر زهستی منگر آب دیده ز دنباله بر اثر نرود

ز نالهٔ سحری لب مبند ابن حسامکه کار بی مدد نالهٔ سحر نرود

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و محبت عمیقی که به معشوق دارد، سخن می‌گوید. او به شدت به یاد محبوبش است و هیچ چیز نمی‌تواند او را از این یاد بردارد. عشق او آنقدر عمیق است که حتی اگر جانش هم برود، این عشق از دلش خارج نمی‌شود. شاعر بیان می‌کند که اگر دیگران به جاهای دیگر می‌روند، او هرگز از کوی محبوبش دور نمی‌شود. همچنین، او احساسات خود را درباره زیبایی‌های محبوبش بیان می‌کند و می‌گوید که درد و سوزش عشق هنوز در دلش باقی است. در پایان، از دیگران می‌خواهد که در دلش آرامش کنند و نگذارند احساساتش خاموش شود.