غزل شمارهٔ ۶

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)قافیه: یمرا۷ بیت

ای به سر کوی تو مسکن و مأوی مراخاک درت خوش‌تر از جنت اعلی مرا

روی توام در نظر فکر توام در ضمیربهتر از این چون بود صورت و معنی مرا

گوشه‌نشینان کنند دعوی هر قبله‌ایقبلهٔ ابروی توست کعبه دعوی مرا

دانهٔ خال تو شد راهزن زهد منعشق تو بر باد داد خرمن تقوی مرا

من که شدم کشتهٔ آن بت عیسی سرشتبو که حیاتی دهد از دم عیسی مرا

خاطر مسکین به هجر چون ره تسکین بردگر ندهد مژده‌ای وصل تسلی مرا

گر شود ابن حسام در غم عشقش تمامبس بود این دولت از دنیی و عقبی مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و عاطفی شاعر به معشوق است. شاعر در ابتدا به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که بودن در کنار او برایش از بهشت نیز زیباتر است. او تصریح می‌کند که معشوق تنها قبله‌ای است که به آن می‌پردازد و عشق‌اش باعث رنج و گم‌گشتگی‌اش شده است. شاعر همچنین به این موضوع می‌پردازد که عشق او از هر گونه تقوی و زهد گذشته و او را به زندگی و حیات تازه‌ای می‌رساند. در نهایت، شاعر با بیان ناامیدی خود از جدایی و عدم وصال، به این نکته اشاره می‌کند که همین عشق بر او کفایت می‌کند و برایش ارزشمند است.