غزل شمارهٔ ۵

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ویتومارا۷ بیت

ای کعبهٔ جان خاک سر کوی تو ما رامحراب دل اندر خم ابروی تو ما را

هر بار که پای از سر کوی تو کشم بازپابست کند باز سر موی تو ما را

در راه تو خون دل عشاق سبیل استگو چشم تو خون ریز به یرغوی تو ما را

جز نقش تو در دیده خیالی که در آیداز سر ببرد نرگس جادوی تو ما را

در مملکت حسن ز هر وجه که خوب استدر چشم نیاید به جز از روی تو ما را

زان روی که از سلسله اهل جنونیمزنجیر کند حلقه گیسوی تو ما را

افتاده چشم سیهت ابن حسام استزان روز که افتاده نظر سوی تو ما را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و نیاز عمیق شاعر به معشوق اشاره دارد. شاعر با بیان اینکه کعبه جان او در سمت معشوق است، عشق را به عنوان محراب دلش معرفی می‌کند. او به تکرار عشق و وابستگی‌اش به معشوق اشاره دارد، به‌طوری‌که هر بار که از او دور می‌شود، دوباره به او بازمی‌گردد. شاعر خون دل عاشقان را به هرمز خونریزی چشم معشوق تشبیه کرده و تأکید می‌کند که زیبایی معشوق بر همه چیز مقدمه دارد و هیچ زیبایی دیگری در نظرش نمی‌آید. او خود را اهل جنون می‌داند که با زنجیر گیسوی معشوق به آن پیوند خورده است و در نهایت، به تأثیر عمیق نگاه معشوق بر وجودش اشاره می‌کند.