غزل شمارهٔ ۵۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ریدارد۵ بیت

نگار من همه آیین دلبری داردولی زعاشق بیچاره دل بری دارد

لبش به بوسه گر اب حسات می بخشدبه غمزه شیوه ی جور و ستمگری دارد

چنانکه در رخ او آیت ید بیضاستفریب نرگس او سحر سامری دارد

چو من رقیب گر آشفته و پریشان استعجب مدار که او چشم بر پری دارد

خیال روی بتان می پرستد ابن حساممگر طریق و ره و رسم آزری دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف زیبایی و دلبری محبوبش می‌پردازد. او می‌گوید که محبوبش همه آیین‌های دلبری را دارد و دل عاشق بیچاره را می‌رباید. لب‌هایش می‌تواند بوسه‌ای شیرین ببخشند، اما با غمزهایش نیز به دل عاشق سختی می‌بخشد. زیبایی او چنان است که شبیه معجزه‌ای می‌ماند و نگاهش جادو دارد. شاعر به این نتیجه می‌رسد که احساساتی همچون پریشانی و آشفتگی در دل رقیب طبیعی است، چرا که محبوبش جاذبه‌ای خاص دارد. او همچنین به عشق خود اشاره می‌کند که در خیال تصاویر زیبا غرق شده و شاید راهی می‌جوید که از زیبایی محبوبش بهره‌مند شود.