غزل شمارهٔ ۴۳

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اهداشت۷ بیت

از کس دلم ندید طریق نگاهداشتجز غم که جانب دل ما را نگاهداشت

دل شد شکسته حال و پریشان از آن جهتکاندر سواد طرّه خوبان پناه داشت

زان روی با بنفشه مرا هست الفتیکان شیفته چو زلف تو پشت دوتاه داشت

زلفت سیاه کار تر از خانه منستکاو هم چو من صحیفه بیضا سیاه داشت

از مصطبه به دوش کشان دوش برده اندآن را که میل صومعه و خانقاه داشت

عاشق بر آستان تو شب تا دم سحربا دید پر آب لب عذر خواه داشت

هر کس بضاعتی به سر کوی دوست بردابن حسام ناله شبگیر آه داشت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حال و احوال شاعر است که از غم و عشق شکست دل حرف می‌زند. او از آنچه در دلش دارد، جز غم چیزی نمی‌بیند و اشاره می‌کند که دلش به خاطر زیبایی‌های معشوق بی‌تاب است. شاعر از الفت و عشق به زلف و چهره محبوب صحبت می‌کند و می‌گوید زلف معشوقش به سیاهی و تاریکی شب می‌ماند. او همچنین به تقدیر برخی افراد اشاره می‌کند که به راه معشوق روی آورده و شب‌ها در آستان او به انتظار نشسته‌اند، به طوری که هر کس به اندازه توان خود برای رسیدن به عشق تلاش می‌کند. در نهایت، شاعر نام خود را نیز می‌آورد و از ناله‌های شبانه‌اش سخن می‌گوید.