غزل شمارهٔ ۳۷

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اییست۷ بیت

ما را به کوی وحدت تا با تو آشنائیستاز خاک آستانت در دیده روشنائیست

هم بی تو مستمندیم هم با تو دردمندیماین عقد مشکل آمد وقت گره گشائیست

با محنت فراقت در انتظار وصلیمبا دولت وصالت اندیشه جدائیست

از عشوه های چشمش ای دل به گوشه بنشینکاین شوخ فتنه انگیز در عین دلربائیست

در روی خوب رویان چون بنگری ببینیآثار حسن معنی کآیینه خدائیست

زنهار تا نبندی دل در عروس دنیاهر چند دلفروزیست کش پیشه بی وفائیست

ابن حسام عمری بر رهگذر کویتبنشست و کس نگفتش کاین مبتلا کجائیست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق و دلتنگی‌هایش نسبت به خدا و عشق حقیقی می‌پردازد. او از کوی وحدت، جایی که آشنایی با پروردگار وجود دارد، صحبت می‌کند و بیان می‌کند که بدون خدا به شدت نیازمند است. همچنین، او به مشکلات و دردهایی که در راه وصال به معشوق دارد اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که در دام فریب دنیا نیفتد، هرچند که زیبایی‌های آن وسوسه‌انگیز است. شاعر در نهایت از نامعلومی وضعیت خود در این مسیر گفتگو می‌کند و از دیگران می‌خواهد به حال او توجه کنند.