غزل شمارهٔ ۳۶
وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: احت۷ بیت
مسلمانان دلی دارم جراحتندانم تا مرا زین دل چه راحت
لبم ریش دلم را تازه داردز بس کان لب همی ریزد ملاحت
بیا کر حسرت لعل تو چشمممیان موج خون دارد سیاحت
چو صبحت دوش دیدم بر سر بامبه شب پنداشتم الشَّمس لاحَت
سر زلف تو شام است و رخت صبحمبارک باد شامت با صباحت
دگر بر هم نیارد دیده نرگسکه گل بیدار شد و الطَّیرُ ناحَت
لب ابن حسام از شوق آن لبز طوطی می برد گوی فصاحت