غزل شمارهٔ ۲۸
صَبا، حکایتِ زُلْفِ مرا پَریشان گُفْتسیاهکاریِ شوریده باز نَتْوان گُفْت
خَطِ غُبار که تَعْلیقِ ثُلْثِ عارِضِ توستمُحَقَّقَش بِتَوان نَسْخِ خَطِ رِیحان گُفْت
نسیم، طُرِّه‌یِ سُنْبُل، به هم برآمده یافتمگر حکایتِ آن زُلْفِ عَنْبَراَفْشان گُفْت؟
به سُرْمِه، خاکِ دَرت، جوهری، بَرابَر کَرْدکُجاست اَهْلِ بِصارَت که نیک، ارزان گُفْت؟
بَر آن سَرَم که گَر از دِل به جان رَسَد کارَمدِلِ رمیده نخواهد به تَرْکِ جانان گُفْت
اگر مُرادِ تو از من، گُذَشْتَن از جان استبیا! بیا! که دِلَم تَرْکِ صُحْبَتِ جان گُفْت
از آن‌چه بَر سَرِ من می‌رود زِ دَسْتِ فِراقحِکایتی‌ست مُحَقَّر که پیرِ کَنْعان گُفْت
ز اَهْلِ قافِلِه، پِنْهان کُجا شَوَد رازیکه دوش بر سرِ مَحْمِل، جَرَس به اَفْغان گُفْت؟
چو سیلِ دیده‌یِ من دید اَبْرِ طوفان‌بارسِرِشْکِ گَرْمِ مرا، رَشْکِ روزِ باران گُفْت
صبا، به داورِ دوران رِسان حِکایتِ منکه باد، واقِعِه‌یِ مور با سُلِیمان گُفْت
حَدیثِ «ابنِ حِسام» از شِکایَتِ اَصْحابحِکایتی‌ست که یُوسُف ز جورِ اِخوان گُفْت