غزل شمارهٔ ۲۷
بیا که بویِ رَیاحین دَمید و گُل بِشِکُفْتصبا به زُلْفِ مُعَنْبَر، بَساطِ سَبْزِه بِرُفْت
به باغ، نَرْگِسِ مَخمور، جامِ جَم بَرداشتبه بَزْمگاهِ چَمَن، لالِه، پُر پیاله گِرِفْت
صبا به دستِ سَحَرْگَه به نُوکِ نِیْزِهیِ خارحَریرِ گُل بِدَرید و قَبایِ غُنْچِه بِسُفْت
میانِ سَبْزِهیِ سیراب، عَکْسِ لاله ببین!که لَعْلِ ناب چگونهست با زُمُرُّد، جُفْت
شِکُفْت گُل! مِیِ گُلْگُون بده که مُوسِمِ گُلحَدیثِ توبه و تَقوا، حکایتیست شِگُفْت
ز بُلْبُلانِ چَمَن پُرْس نُکْتِهیِ توحیدکه آشکار شَوَد بر تو، رازهایِ نَهُفْت
خیالِ خواب بِرَفت از دِماغِ «ابنِ حِسام»که بُلْبُل از هَوَسِ گُل نمیتوانَد خُفْت