غزل شمارهٔ ۲۶
دلبری دارم که دل در بندِ زُلف و خالِ اوستعاشقانش را شَراب از جامِ مالامالِ اوست
فِتْنِهیِ آن چَشْمِ فَتّانم که از هر گوشهایفِتْنِهای پُرشیوه از دُنْبالهیِ دُنْبالِ اوست
حالِ وَصْفِ حُسْنِ او بالاتر است از مُمْکِناتهرچه گوید عَقْلِ کلّ، جزوی ز وَصْفُالْحالِ اوست
طِفْلِ اَبْجَدخوانِ مَکْتَبخانهیِ اَسرارِ عِشْقنُکتِهدانِ خُردِهبینِ رَمْزِ قیل و قالِ اوست
آن تَجَلّی کز جَلالَت، کوه را از جا بِبُرْدپرتویی از لَمْعِهیِ رَخْشَنْدِهیِ اِجْلالِ اوست
دوست گو بِنْمای رو تا جان بَراَفشانم بر اوزانکه جان را وقتِ رِحْلَت، چَشْمِ اِسْتِقْبالِ اوست
رویِ دولت زان بدان خورشیدروی آوردهامکآفتابِ دولت اندر سایهیِ اِقْبالِ اوست
هر کسی را چَشْم بر مَنْظور و مَحْبوبی دگرزان میان، ما را نَظَر بر ایلیا و آلِ اوست
سایه اَنْدازَد مَگَر بر من، هُمایی کز شَرَفطایِرِ فَرْخُنْدِهیِ اِقْبال، زیرِ بالِ اوست
این مَگَس بر خوانِ اِنْعامش کجا یارَد نِشَسْت؟کآسْمان چون گَردهای بر سُفْرِهیِ اِفضالِ اوست
خوش توانَد خواند، فردا، نامه را «ابنِ حِسام»زان که نَقْشِ نامِ او بر نامهیِ اَعْمالِ اوست