غزل شمارهٔ ۱۶۴
نظری سوی به ما کن صنما گاه به گاهکان دو رخساره ببینیم مگر ماه به ماه
تا مگر ناله ام از رهگذری گوش کنیمی روم ناله کنان بر گذرت راه به راه
تا به آیینه رخسار تو زنگی نرسدمی نشیند شرر سینه من آه به آه
سایه سرو سهی زآن قد دلجوی بجویکام دل گر بدهد زآن لب دلخواه بخواه
صیت شعر تو در افواه جهان ابن حساممنتشر گشت و به زودی برسد فاه به فاه