غزل شمارهٔ ۱۵۶
دلم صید کردی بدان چشم آهوگرفتار گشتم بدان جعد گیسو
قدم شد خمیده چو ابروی شوختنبد با کمال تواش زور بازو
دلم چون پریشان نباشد که باشدچو زلف تو آشفته دایم برآن رو
تنم را ببستی دلم را بخستیبدان زلف مشکین و آن چشم جادو
دلا راستی جو و آن سرو قامتخیال کج ما و ان خط ابرو
چه باریک بینم خیال میانتسخن در میانست با او به یک مو
چو زان سنبل تر نسیمی نیابیمبسان بنفشه سر ما و زانو
چرا خال او می کند غارت دل که یغمای ترکان نبد رسم هندو
نکو دانم اوصاف رویش ولیکنکما هی حسنش ندانم کما هو
به میدان کیّال روز قیامتبود نامه عشقم اندر ترازو
بخوان شعر ابن حسام از سر سوز که از جان مستان برآرد هیاهو