غزل شمارهٔ ۱۵۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وراو۷ بیت

دل را حضور نیست دمی بی حضور اوخرم دلی که شاد بود با سرور او

پویندگان وادی ایمن توقُّفیباشد که لمعه ای بدرخشید ز نور او

سالک به اهتمام ارادت وصال یافتموسی و ذرّه ای ز تجلّی و طور او

درس زبور عشق به عشّاق می دهندداوود را ترنّم زیر زبور او

آن را که در بهشت لقا وعده کرده انداو را چه التفات به حور و قصور او

اسرار دنیوی چه متاعیست پر غرورهان تا مگر نفریبد غرور او

ابن حسام تا نشوی ملتغت به غیرپرهیز کن ز آتش قهر غیور او

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری می‌باشد که به مفهوم عشق و وصل الهی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که دل بدون حضور محبوب خالی است و دل شاد، دلی است که به سرور او متصل است. سالکانی که در راه امنیت و آرامش حرکت می‌کنند، امیدوارند که جرقه‌ای از نور او بر آنها بتابد. عشق و ادب را به پند و آموزش عشق می‌دهد و به زیبایی و تجلی الهی اشاره می‌کند. همچنین به این نکته اشاره می‌شود که لذات دنیوی به اندازه‌ای نیست که انسان را از یاد محبوب غافل کند و انسان باید از غرور و عذاب الهی بپرهیزد. در نهایت، شاعر به اهمیت تمرکز بر عشق حقیقی و دوری از انحرافات دنیا تاکید می‌کند.