غزل شمارهٔ ۱۵۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: و۹ بیت

گران جانی مکن جانا و بشنومکن تکیه برین چرخ سبک رو

میفکن عشرت امشب به فرداکه روز نو بیارد روزی نو

چو نتوان خورد بیش از روزی خویش رها کن تا توانی این تک و دو

بقا و ملک اگر پاینده بودی که دادی تخت کیخسرو به خسرو

تو چون طبل تهی دایم بفریادزمانه می زند طبل روا رو

دلا بیرون شو ار کاری نداری برون شو بایدت از خود برون شو

غلام همت آنم که پیششنسنجد حشمت دنیا به یک جو

شب ار در زاویه نبود چراغتبمان تا مشعل ماه افکند ضو

بس است ابن حسام اینک که افتادز مهر ماه رویان بر تو پرتو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ما پیامی از عدم وابستگی به دنیا و مسائلی از قبیل ثروت و مقام می‌دهد. شاعر از معشوقه‌اش می‌خواهد که به زیبایی‌های لحظه حال توجه کند و این‌که نباید برای آینده‌ای نامشخص شب را فدای روز کند. او تأکید می‌کند که اگر نتوانیم بیش از نیاز روزانه‌مان داشته باشیم، بهتر است زندگی را با آرامش بگذرانیم و به چیزهای بی‌ارزش دنیا اهمیت ندهیم. شاعر همچنین می‌گوید که زندگی از ناملایمات پر است و باید از خود رها شویم تا به حقیقت زندگی پی ببریم. در نهایت، تأکید بر همت و تلاش در زندگی است تا ارزش‌های واقعی را بشناسیم.