غزل شمارهٔ ۱۵۳

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایاو۷ بیت

آن سرو ناز کو که ببوسیم پای اوروشن کنیم دیده به خاک سرای او

او سر ز ناز خویش نیارد به ما فرودما چون بنفشه سر بنهاده به پای او

او را به جای ما به غلط گر کسی بودما را کسی نبود و نباشد به جای او

او گر جفا و جور کند بر دلم چه باکما دل نهاده ایم به جور و جفای او

او گر رضای خاطر ما را نگه نداشتما بنده ایم خاطر ما و رضای او

او گر گدای درگه خود را ز در براندآیا کجا رود ز در او گدای او

او گلبنی است تازه ز گلشن سرای جان ابن حسام بلبل دستان سرای او

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و ارادت عمیق به محبوب است. شاعر به زیبایی و ناز محبوب اشاره می‌کند و توضیح می‌دهد که چگونه عاشق برای او همه چیز خود را فدای عشقش کرده است. او به ناز محبوب خود احترام می‌گذارد و اذعان می‌کند که حتی اگر محبوب به او جفا کند، باز هم دلش را به او سپرده است. شاعر به وفاداری و تسلیم خود در برابر احساساتش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که محبوبش، مانند گلی تازه و زیبا، در دل او جای دارد. در نهایت، احساسات عمیق و صادقانه‌اش نسبت به محبوب را در قالبی زیبا و شاعرانه منتقل می‌کند.