غزل شمارهٔ ۱۳۹
چو زلف خود فرو مگذار کارم که چون زلفت پریشان روزگارم
به یاد لعل شیرینت چو فرهادبتلخی روزگاری می گذارم
بجز نقش رخت نیکو نیایدز هر نقشی که نیکو می نگارم
نیارم بر زبان اورد نامتکه گر یارم بشب خفتن نیارم
درازی شب هجران ز من پرسکه شب تا روز اختر می شمارم
بسوزد مشعل تابنده ماهگر از سوز درون آهی برآرم
ز تاب هجر زلفت چون بنفشهسر از زانوی حسرت بر نیارم
بیا ساقی ز چشم نیمه مستمقدح پر کن که در عین خمارم
نمی یابم ز گلزار تو بوییز غمزه می زنی بر دیده خارم
رخ ابن حسام و خاک راهتکه در راهت جز این رویی ندارم
مرا استاد عشقت نکته دان کردکه رحمت باد بر آموزگارم