غزل شمارهٔ ۱۴۰
طرفه طوطیّ شکّرستانیمعندلیب هزار دستانیم
طایر آشیان لاهوتیمتو چه دانی که ما چو مرغانیم
در زوایای قدس معتکفیممحرم بزم عیش سلطانیم
درد و درمان ما بجوی که ماگاه دردیم و گاه درمانیم
دیگران گو نبشته برخوانیدزان که ما نانبشته میخوانیم
جان به ما شاد و ما به جانان شادجان جانیم و جان جانانیم
ما چو ابن حسام در رخ دوستهمچو گل تازهروی و خندانیم