غزل شمارهٔ ۱۰۲
مرا به قبله ی روی خود آشنایی بخشزهر چه غیر تو باشد مرا جدایی بخش
هوای عشق تو بر سر زد این هوایی راهوای های هویّت بدین هوایی بخش
ز ظلمت شب یلدای زلف خویش مرابه نور طلعت رخشنده روشنایی بخش
اگر مراد تو حاصل به بی نوایی ماستز گنج فقر مرا گنج بی نوایی بخش
متاع کاسد ابن حسام کان سخن استبه آب تربیتش رونق روایی بخش