شمارهٔ ۳۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: اریمیکشد۶ بیت

عقل من در عشق خواری می کشدصبر باری بی قراری می کشد

هر شبی بر اشگ چشمم تا به روزدست هجرانت سماری می کشد

روز روشن کار دل آسانترسترنج تو شبهای تاری می کشد

پای تو عالم ندارد تا تراسر سوی زنهار خواری می کشد

آنکه تا او بود غمخوار تو بوداز غمت یارب چه خواری می کشد

گفتمت یک بوسه گفتی جان بدهدلبرا کیکت عماری می کشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج عشق و فراق است. شاعر احساس ناامیدی و بی‌قراری خود را از جدایی معشوق توصیف می‌کند و می‌گوید که عقل او در عشق تحت فشار است. هر شب از اشک‌هایش به صبح می‌رسد و فقدان محبوب، او را رنج می‌دهد. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که در روزهای روشن، تحمل این درد آسان‌تر است، اما شب‌های تاریکی که به یاد محبوب می‌گذرد، سخت‌تر است. او از خیالی می‌گوید که گویی ایستاده نمی‌ماند و به سمت عشق متمایل می‌شود و در نهایت، به رابطه عاشقانه‌ای اشاره می‌کند که با یک بوسه می‌تواند تمام غم‌ها را به فراموشی بسپارد.