شمارهٔ ۲۹
با سر زلف تو مرا کار به جایی نرسددرد مرا گر تو تویی از تو دوایی نرسد
از تو هر آن روز که من گل به وفا می طلبمشب نرسد تا به دلم خار جفایی نرسد
در غم آنم که شود عمر من از دست چو گلوز چمن وصل توام مهر گیایی نرسد
نیست عجب گر نرسد گوهر وصل تو به منملک سلیمان چه عجب گر به گدایی نرسد
بر سر شاخی که ازو بوی وفای تو دمدمن نرسم که بر فلک بی سر و پایی نرسد
بی تو مجیرست و لبی مانده دعای تو دروکه دست او در غم تو جز به دعایی نرسد