شمارهٔ ۱۹
جان و دلم همیشه به عشقت اسیر بادجانا مرا خیال تو نقش ضمیر باد
سوز غمت روان مرا ناگزیر شدمهر دلم هوای ترا ناگزیر باد
چون مهر تست بر دل این بنده پادشااز نایب وفا تو او را وزیر باد
گفتم که جان دهم به تو گر دلپذیر نیستدل شد ز کار کار دلم بر مریر باد
چون جان من مبشر اقبال شاه شدپیک ارادت تو به وصلم بشیر باد
بر خاک میرم از تو، نیم بر خلاف میریاریم کن که یار تو اقبال میر باد
خورشید خسروان فلک مسجد سیف دینکاقبال کل به کل جهانش حقیر باد
میر ارسلان که چرخ چوالب ارسلان واردر ملک و در ثغور مشار و مشیر باد
می خواستم که گویمش ای چشم روزگارجاوید چشم و دولت عمر قریر باد
خورشید گفت حرز نگهدار هان و هانزین سهو هم پناه شهت دستگیر باد
حر ز بقای بار عنا در رکاب اوچون گویمش که دیده عمرش منیر باد؟
تا باد و خاک و آتش و آبست در جهانبر هر چهار دورش حکمش قدیر باد
حزمش رجوعگاه سپهر و نجوم شدعمرش عمل کنار قلیل و کثیر باد
یار ایتش خطاب گستر . . . حرج؟در شکر نعم مولی و نعم النصیر باد