شمارهٔ ۱۸
تا رنج عیش یاد همایون منیر بادچشم جهان به جاه و جلالش قریر باد
دولت به زور چرخ که چرخش به روزگارنصرت سپار باد و سعادت پذیر باد
انوار مهر ز آب رخش مستعار شدامواج بحر از کف تو مستعیر باد
ایوانش قبله گاه وضیع و شریف شدمیدانش جای بوس صغیر و کبیر باد
گردی که باد صبح بر آرد ز درگهشاز نفع بر زمانه چو ابر مطیر باد
خاکی که بگسلد فلک از لعل مرکبشاز قدر بر ستاره چو در سر سریر باد
ای نرد گوهر به تو اهل البصیر شد؟پیوسته چشم شرع بر این بصیر باد؟
بیداری نجوم فلک گر نه رای تستتیر ابکم و زحل اصم و ضریر باد
هفت اختر و سپهر به حکم تو راضیندور نیستند هر دو علمشان قصیر باد
چار امهات نشو به نور تو یافتندور نیستند خط نشینان و صیر باد؟
گر اوج چرخ بر لب صحن سرات نیستاز نکبت زوال چو بحر قعیر باد
گر سطح خاک بردم لطف نزد جمالخرم ترین فضاش چو قعر سعیر باد
کیوان اگر نه خصم ترا می کند اسیردر دلو چاه تا به قیامت اسیر باد
مریخ گر تنوره خصم تو بشکندجرم حمل نصیب تنور اثیر باد
مرجیس گر وفای ترا حق گزار نیستدر چشم دهر حکم زوالش حقیر باد
ای ظل تو مثال ره نور ز اخترانخورشید ز آفتاب دلت مستنیر باد
آن در رکاب مجلس این پرده پرورستدر مجلس تو پردگی پرده گیر باد
. . . رضای دل تو نیستروشن شبش ز نامه یوم عسیر باد
گر آب بحر نز پی در پروری تستطبع و دمش چو آتش و چون زمهریر باد
ور زانکه نز برای تو باشد عیار کانگنج دلش ز مایه گوهر فقیر باد
ور نظم و نثر بنده نه مدح و ثنای تست. . . غدیر باد
ور صوت این غزل نه روان بخش عز تستصوت روان زهره چو عشر عشیر باد