شمارهٔ ۵۶ - و له قطعه
ای صاحب مهربان که فیضتبرخرد و کلان رسیده دانی
جود خاص و سخای عامتبر پیر و جوان رسیده دانی
وصف تو ز من بخلق عالمپیدا ونهان رسیده دانی
بر من چه غم از ندادن ریع؟!ز اهل برکان رسیده دانی
کشت املم، ز ظلم ایشان؛باغی است خزان رسیده دانی
گفتم که: بگیر ریع من زود،بر من چه زیان رسیده دانی
گفتی که: به صبر کوش و، کارماز صبر به جان رسیده دانی
در دل گله از توام نه، امااز دل به زبان رسیده دانی