شمارهٔ ۷۵

قافیه: ند۷ بیت

صید کنان میروی، ای صنم صید بندگر خوشی از صید ما، این سر ما، این کمند

ما همه شیرین پرست، لیک دریغا که هستکوکب فرهاد پست، اختر خسرو بلند

بندهٔ فرمان او، از دل و جان ما همهتا که پسند افتدش خواجهٔ مشکل پسند!

سرو تو من فاخته، نالم و گویی منالگل تو و من عندلیب، گریم و گویی بخند

شب همه شب، شمع سان سوزم و گویم مبادز اشک من او را زیان، ز آه من او را گزند

بلبلم و آشیان، داده به باد خزانفصل گل ای باغبان، در به رخ من مبند

آذر اگر داغدار شد به فغانش چکار؟از الم یک شرار سوزد و نالد سپند!

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و احساسات خود می‌پردازد. او به معشوق خود، که نمادی از زیبایی و جذابیت است، اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر او از شکار عشق ما خوشحال باشد، ما هم با کمال میل در کمند او گرفتار خواهیم شد. شاعر به محبت و دوستی که نسبت به معشوق دارد، اشاره کرده و از مشکل‌پسندی او شکایت می‌کند. همچنین، به درد و غم خود به خاطر دوری از معشوق اشاره می‌کند و از ناله و اندوه خود می‌گوید. در پایان، شاعر از باغبان می‌خواهد که فصل گل را بر او نبندد و اشاره می‌کند که حتی اگر آتش غم به دل او زبانه بکشد، باید بر این حال تحمل کند.