شمارهٔ ۷۱

قافیه: ماند۶ بیت

از سینه دل رمید و بزلف تو رام ماندمرغ از قفس پرید و گرفتار دام ماند

می گفتمش غم دل و، عمدا نکرد گوش؛تا غیر آمد و، سخنم ناتمام ماند!

از ساقی سپهر فغان، کز جفای اودوری بسر نرفت که جم رفت و جام ماند

ماهی ز طرف بام برآمد که تا سحربس چشم چون ستاره بر ان طرف بام ماند!

خسرو ز جام رشک ندانم چه زهر ریختفرهاد را بکام، که خود تلخکام ماند؟!

افسوس کآذر از ستم یار بیوفاجان داد، لیک ازو نه نشان و نام نماند