شمارهٔ ۶۶

قافیه: میبیشنباشد۵ بیت

دم مرگم، ز غم هجر غمی بیش نباشدگر تو را بینم و از عمر دمی بیش نباشد

هرگز از حسرتم آگاه نگردی، مگر آن دمکه ز پا افتی و منزل قدمی بیش نباشد

زده زیبا صنمان گرد دلم حلقه و غافلکه درین بتکده جای صنمی بیش نباشد

آنکه عادت بستم داده مرا، کاش نداندکه ز ترک ستم او را ستمی بیش نباشد

ترسم آید دمی از لطف طبیبم بسر آذرکه مرا فرصت گفتار دمی بیش نباشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم جدایی و حسرتش صحبت می‌کند. او می‌گوید که وقتی در آستانه مرگ است، تنها غم جدایی برایش باقی مانده و دیدن معشوق برایش اهمیت زیادی دارد، حتی اگر فقط یک لحظه باشد. شاعر اشاره می‌کند که هیچ‌کس از حسرت او باخبر نخواهد شد مگر زمانی که به زمین بیفتد و دیگر نتواند چیزی بگوید. او همچنین درباره زیبایی معشوق و گرفتاری خود در عشق سخن می‌گوید و نگرانی‌اش را از اینکه محبت معشوق او را از یاد ببرد، ابراز می‌کند. در نهایت، او نگران است که فرصت گفتن دل‌نوشته‌هایش را نداشته باشد.