شمارهٔ ۴۲

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: امت۷ بیت

هر مرغ که میپرد ز بامتگویم، بمن آورد پیامت!

خونم، که چو آب شد حلالت؛گر با دگران خوری حرامت!

مپسند ستمگران بمحشرخندند بزخم ناتمامت

خوش دانه بحیله میفشانیاز صید مگر تهی است دامت؟!

تو خواه ببخش و، خواه بفروش؛زین کوی نمیرود غلامت!

ای دوست! مریز خون دشمنکز دوست کشند انتقامت

شکر از آذر، شکایت از غیر؛تا زین دو خوش آید از کدامت؟!

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان دوستی و وفاداری در روابط انسانی می‌پردازد. شاعر می‌گوید وقتی که مرغی از سقف خانه‌ام پرواز می‌کند، پیغام تو را به من می‌آورد. او تأکید می‌کند که خونش حلال است و اگر با دیگران باشد، حرام است. شاعر به ستمگران هشدار می‌دهد که در روز قیامت بر زخم‌های ناتمام او خواهند خندید. همچنین به بازی‌های فریبنده در دوستی اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند او را از راه وفاداری‌اش منحرف کند. در پایان، او از دوستش می‌خواهد که خون دشمنش را نریزد، چرا که دوستان نیز ممکن است درد و رنجی به بار بیاورند. شاعر در نهایت از نیکی و بدی یاد می‌کند و می‌پرسد که در نهایت چه چیزی از این دو بهتر خواهد بود.