شمارهٔ ۴۱

قافیه: امت۵ بیت

هم خنده خوش است و هم خرامت!خود گوی که نالم از کدامت؟!

از دام مکن مرا هم آزادار مرغ دگر فتد بدامت

یاد آر ز ناامیدی منچون غیر دهد ز من پیامت

گیرم کام خود از تو روزیکآرم پی نعش خود دو گامت

خرم نفسی که افتد آذردر سایه ی سرو خوشخرامت