بخش ۱۰ - ندامت گل از استعفاء خود و بخشیدن بزاری بلبل

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۱۳ بیت

نرم شد در عشق بلبل خاطرششفقتی بنمود طبع ماهرش

گل بخنده گفت با باد صباای ندیم من چه فرمائی مرا

چون صبا بشنید کردش آفرینگفت چون دیر آمدی ای نازنین

اعتمادی نیست بر دوران حسنزود گردد پاره شادوران حسن

حسن چون عمر است چون باید بکسدل بدست آورد که کار اینست و بس

دستگیری کن چو داری دستگاهبد مکن زیرا بدت آید براه

نوعروس خوبروئی دلفریبعاشقان را کی بود ازتو شکیب

این مصالح آن چنان بیند رهیخوب باشد که مر او را دل دهی

در سخنهائی که روح افزایدتهر زمان از غیب در بگشایدت

نزد خود خوانش چو دیگر بندگانتا شود خرسند چون خرسندگان

باشد اندر خدمتت چون او بپایپیش تختت چون غلامان سرای

گل صبا را گفت این فرمان تراستنزد خود خوانش اگر شه ار گداست

این غزل را در بدیهه همچو زرکرد انشا باصبا گفتش ببر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، بلبل عاشق در عشق خود نرم و رقیق‌الروح شده و دل‌سوزی‌اش را نشان می‌دهد. گل با باد صبا صحبت می‌کند و از او می‌پرسد که چه باید بکند. باد صبا به او می‌گوید که چون دیر آمدی، اعتماد به زیبایی‌های دنیا نداشته باش، زیرا همه چیز زودگذر است. سپس به اهمیت عشق و دلربایی اشاره می‌کند و می‌گوید که باید دل را به دست آورد. او همچنین به نیکی و دوستی تأکید دارد و می‌گوید که وقتی معشوق زیبا به خدمت پیش تو می‌آید، باید به او محبت و احترام کنی. در نهایت، بلبل به باد صبا می‌گوید که این شعر را به دیگران برساند.