بخش ۶ - بردن صبا نامۀ گل به پیش بلبل و نیاز بلبل بحضرت گل

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۱۵ بیت

چون صبا بشنید آن گفتار اوکرد تحسین بر چنان اشعار او

گفت ای گل راست گفتی این سخنهست گفتار تو چون در عدن

شد منور از تو باغ و بوستانبی‌جمال تو مبادا گلستان

پارهٔ زر در دهان گل نهادلاله آمد پیش و در پایش فتاد

لؤلؤ افشان کرد بر فرقش سحابکین غزل خوش گفتی ای در خوشاب

چون بگفت این بیتها را در صبوحبا صبا گفتا مرا در تن چو روح

این غزل را نزد آن دیوانه برکه تو از عشق جمالم درگذر

تا نفرمایم ریاحین را به تیغسر ببرند از تو ایشان بی دریغ

این همه شور و شر و غوغات چیستوین همه فریاد تو از بهر کیست

من ز تو بیزارم و آواز تومن نخواهم شد دمی همراز تو

پادشاهی نیستی یا سروریخواجهٔ یا مال و ملک و زیوری

تو گدائی عشق باشه باختنجوز بر گنبد بود انداختن

لقمهٔ خود تا نماند در گلوتور نه آید سنگ خذلان برسبوت

گفت بسیاری از اینها با صباچون رسی پیشش بگو این ماجرا

گفت فرمان ترا من چاکرمهرچه گوئی جمله پیش او برم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، صبا به تحسین سخنان یکی از دوستانش می‌پردازد و به زیبایی و عمق اشعار او اشاره می‌کند. او با تمجید از زیبایی‌های باغ و بوستان، عشق و زیبایی را به تصویر می‌کشد و چیزهایی چون زر و لؤلؤ را نیز به این زیبایی‌ها ربط می‌دهد. سپس به نظر می‌رسد که صبا قصد دارد به دوستش بگوید که نباید از عشق چشم بپوشد، حتی اگر دیگران او را نادیده بگیرند یا به او بی‌توجهی کنند. او می‌گوید که عشق و زیبایی بی‌نهایت ارزشمند است و باید با شجاعت به آن پرداخت. اما در عین حال، از طرف دیگر، گفتگو به انتقادهایی نیز از وضعیت و مقام‌های اجتماعی اشاره دارد و به نوعی نشان می‌دهد که عشق در نهایت بر هر مقام و ثروتی ارجحیت دارد. در پایان، او از صبا می‌خواهد تا این سخنان را به دوستش برساند و ابراز ادب و اطاعت از احکام او می‌کند.