شمارهٔ ۷
چو از عالم جمال او عیانستبعالم ازچه رو رویش نهانست
نظر کن در مزایای دو عالمببین عکس رخ او چون عیانست
رخ چون آفتاب یار تابانز روی جمله ذرات جهانست
جهان بی جلوه رخسار جانانبجان او که بی نام و نشانست
ز روی ماهرویان بین جمالشکه عکس او عیان از مه رخانست
بما هر دم به حسنی رخ نمایدچه یار دلفریب و وه چه جانست
جهان شد مظهر حسن رخ اوجمالش ظاهر از کون و مکانست
بسر آن دهان کی راه یابدمگر آن کو بغایت نکته دانست
ز بحر عشق کی جوید کناریاسیری چون بجان اندر میانست