شمارهٔ ۹۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ست۹ بیت

اسیر عشق تو از هردوکون آزاد استکسی که با غم تو مونس است دلشاد است

چه منع عاشق دیوانه میکنی زاهدبعشق دوست ندانم ترا چه واداداست

مکن ملامت عاشق بعشق ورزیدنکه کار عشق نه کسبی است بل خداداد است

بغمزه چشم تو بنیاد غارت جان کردز ترک مست نپرسی که این چه بنیاد است

درون خلوت جانم هزار گلزار استخیال روی تو آنجا چو رخت بنهادست

جهان ز تاب تجلی شدست غرقه نورمگر که یار ز رخسار پرده بگشادست

بیک کرشمه ز عشاق جان و دل بربودبدلبری چه توان گفت کو چه استاد است

بنوش باده عشق و بریش زهد بخندچه اعتبار بکار جهان که برباد است

همیشه کارتو سوزست و ناله و زاریاسیریا بخدا گو ترا چه افتادست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسی عمیق و عاشقانه است. شاعر از آزادی روح خود در عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که کسی که با غم معشوقش همدم است، دلشاد و راضی است. او به زاهد می‌گوید که چرا عاشق را از عشق ورزیدن منع می‌کند، زیرا عشق عطیه‌ای الهی است و نه چیزی که از کسب و کار به دست آید. شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او مانند باغی پر از گل در دل اوست. او اظهار می‌کند که جهان تحت تأثیر نور عشق غرق شده است و نمی‌توان به دلبری معشوق احساسی نسبت داد. در نهایت، او به تجربه عشق و دردهایش می‌پردازد و می‌پرسد که چه بر سر عشق او آمده است.