شمارهٔ ۹۵

قافیه: ات۷ بیت

ای آفتاب ذات تو تابنده از صفاتوی پرتو صفات تو روشن زکاینات

اسماست نور و جمله اکوان ظلال اوخورشید نوربخش بود ذات باصفات

شد جلوه گر جمال تو در صورت بتانزان روی بت پرست پرستد منات و لات

هر ذره آیتی بود از مصحف رختمائیم در کتاب تو آیات محکمات

مهر رخت ز پرده هر ذره چون بتافتشد روشن از جمال تو جمله مکونات

نام و نشان عاشق و معشوق شد پدیدزان دم که جلوه کرد جمالت ز ممکنات

چون در مقام محو اسیری ز خود برستدر صحو بعد محو شد او حل مشکلات